Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Χριστουγεννιάτικες πινελιές..

Στην παραμυθένια χριστουγεννιάτικη συλλογή μας προστέθηκαν ...ένας τάρανδος μπαλένιος
 ένας τάρανδος σοκολατένιος
 ένας  μικρός πιγκουίνος  που λάμπει μες στον πάγο
και τα ημερολόγια μας....
ευχαριστούμε πολύ τον μπαμπά Βαγγέλη Κυρίτση που μας έφερε τα ξύλα για την κατασκευή τους....

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Χριστουγεννιάτικες πινελιές

Το μικρό μας αγγελούδι σας εύχεται ....

το ίδιο κάνει και το στολισμένο μας δέντρο
ενώ τα καλικαντζαράκια μας ..αυτή την φορά δεν κάνουν σκανταλιές ...
ούτε προσπαθούν να κόψουν το δέντρο που κρατάει τη γη...

στολίστηκαν με τα γιορτινά τους ρούχα και σας προσκαλούν μαζί με τον μικρό μας πρίγκηπα στη  γιορτή μας

να ψάλλουν μαζί με τα αγγελούδια

και  να δουν από κοντά τον αγαπημένο γεράκο με το κόκκινο σκουφί


Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Αριθμοϊστορίες

Η ιστορία του τέσσερα ξεπήδησε μέσα από ένα ν ανοιξιάτικο πίνακα και μας έκανε να ταξιδέψουμε σε ολάνθιστα λιβάδια

οι τρεις κοπέλες με το καπέλο και  η μία με το κίτρινο λουλούδι

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Χριστουγεννιατικές πινελιές

Στολίσαμε και φέτος..με τραγούδια, γέλια και χαρούμενες φωνές...και του χρόνου ...πολλές ευχές από όλους εμάς για
                                                           ΥΓΕΙΑ ΑΓΑΠΗ 


Λέσχη Ανάγνωσης

Στην Λέσχη Ανάγνωσης μας η κ. Περσεφόνη Χαραλαμπή...

μητέρα της Θεοδώρας, μας διάβασε το παραμύθι
στη συνέχεια θέλοντας να μας βάλει στο κλίμα των εορτών .....μικροί και μεγάλοι
κατασκεύασαμε γούρια..πλάσαμε αστέρια με πηλό..τα χρωματίσαμε

περάσαμε χάντρες σε κορδέλες
κολλήσαμε την φωτογραφία μας
και έτοιμα τα γούρια μας....για να γιορτάσουμε το γεγονός γλυκαθήκαμε με κορμό σοκολάτας και δροσιστήκαμε με φρέσκο χυμό...στο τέλος φύγαμε και με ένα δωράκι
ευχαριστούμε πολύ κ.Περσεφόνη....

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Ο μικρός πρίγκηπας και το ημερολόγιο αντίστροφης μέτρησης



Ένα πρωί ο Μικρός Πρίγκηπας ξύπνησε ιδιαίτερα αναστατωμένος. Πηγαινοερχόταν πέρα δώθε στον μικρό του πλανήτη και μουρμούραγε μονάχος του. Το τριαντάφυλλο του τον κοιτούσε με ανησυχία και προσπαθούσε να καταλάβει τι του συμβαίνει, αλλά ευγενικό όπως ήταν δεν ρωτούσε. Περίμενε να ηρεμήσει κάπως και να του πει από μόνος του.
Όπως και έγινε..........

- Καλό τριαντάφυλλο, δεν γίνεται άλλο, κάτι πρέπει να κάνω. Πάει καιρός από τότε που επέστρεψα από το μεγάλο μου ταξίδι και έχω αρχίσει και βαριέμαι, έχω αρχίσει να χάνω τη φόρμα μου, την όρεξη μου. Δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι αυτή η κατάσταση, να ξυπνάω να καθαρίζω ηφαίστεια, να βλέπω ηλιοβασιλέματα και να ξεσκονίζω τα πέταλά σου. 
Θυμάμαι το τελευταίο μου ταξίδι, πόσο πολύ με ωφέλησε. Πόσες εμπειρίες απέκτησα, πόσους διαφορετικούς χαρακτήρες γνώρισα, πόσες γνώσεις απέκτησα, πόσους φίλους, αλλά και εχθρούς απέκτησα.

Θα φύγω, θα φύγω πάλι και θα ταξιδέψω στα άστρα κι αυτή τη φορά μαζί με αυτά που θα παίρνω από κείνα, θα αφήνω κι εγώ το στίγμα μου τυλιγμένο σε μικρά χαρτάκια, θα αφήνω τις σκέψεις μου και τα πιστεύω μου να τα βρει εκεί κάποιος επόμενος ταξιδιώτης του ονείρου, όπως εγώ. 
Και θα φτάσω μέχρι το τελευταίο άστρο που εκεί θα γιορτάσω αυτή τη γιορτή τη μεγάλη του κόσμου, τα Χριστούγεννα, και θα ζήσω κι εγώ την πίστη και την αναμονή για τη γέννηση του μικρού Χριστού, που κάποτε λένε ήρθε να σώσει τον κόσμο.

-Καλά τα λες, μικρέ μου Πρίγκηπα, μα εμένα που θα με αφήσεις; Πώς θα αντέξω πάλι τόσο καιρό μονάχο μου εδώ να σε περιμένω; Μόνο τον εαυτό σου κοιτάς μου φαίνεται!

-Μα όχι μικρή μου ομορφιά, αυτή τη φορά θα σε πάρω μαζί μου, θα ταξιδέψουμε μαζί, θα γνωρίσουμε μαζί τον κόσμο. Μην ανησυχείς. Τα ΄χω όλα σκεφτεί! Μια πανέμορφη κόκκινη γλάστρα, άνετη να απλώσεις τις ριζούλες σου, φρέσκο χώμα αφράτο και φύγαμε.Θα ταξιδέψουμε μαζί στα αστέρια και θα δεις πόσο καλά θα είμαστε όταν θα γιορτάζουμε μαζί αγαπημένο μου τα Χριστούγεννα. 

-Ω! Μικρέ μου Πρίγκηπα, πολύ με συγκινείς. Πάω να ετοιμαστώ κι εγώ να βάλω τα καλά μου πέταλα, να είμαι λαμπερό στο ταξίδι μας. Υπέροχο το νέο σου, πολύ με κάνεις ευτυχισμένο.

-Ξεκουράσου μικρό μου τριαντάφυλλο. Αύριο ξεκινάει το ταξίδι μας.

Κάθε ημέρα θα κόβουμε κι ένα αστέρι από το απέραντο σύμπαν ....στη συνέχεια θα ανοίγουμε το καρτελάκι του και θα διαβάζουμε ,ότι μας δίδαξε ο μικρός μας πρίγκηπας όλα τα αποφθέγματα του θα τα συγκεντρώσουμε σε μια μεγάλη αφίσα...
                                          
                                                                         καλό μας μήνα 


Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Οι γονείς στο σχολείο


Στα πλαίσια του προγράμματος της φιλαναγνωσίας που τρέχουμε τα τελευταία χρόνια  σε συνεργασία με τους γονείς, φιλοξενήσαμε την Δευτέρα τους γονείς της Ελπίδας. 

Η κα Καλλιόπη Κατσιακδάκη και ο κος Λευτέρης Γιοβεράκης, μας διάβασαν το παραμύθι που βασίζεται στην ταινία που αγάπησαν τα παιδιά "Τα μυαλά που κουβαλάς" που μας περιγράφει τις περιπέτειες της μικρής Ράιλι και των συναισθημάτων που ζουν στο μυαλουδάκι της και επηρεάζουν τη ζωή της. 

Στη συνέχεια συζητήσαμε, ζωγραφίσαμε και κάναμε μαθηματικά.
Τους ευχαριστούμε θερμά! 






Μια χριστουγεννιάτικη πινελιά.....

Λίγο πριν ξεκινήσουν οι πρώτες πρόβες ...περιμένουμε τα ποιήματα μας...
θα τα φέρει ο τάρανδος
ή το  μικρό μας αγγελούδι


Γιατί οι συνθήκες δεν το επέτρεπαν ... από τη Μερόπη Κονιδάρη



Οι συνθήκες δεν το επέτρεπαν ...
Αυτό ήταν το μόνο σίγουρο, σύμφωνα με τους νόμους της λογικής.

Έχει η αγάπη όμως λογική; Μπορεί να ακολουθήσει κανόνες; Μπορεί να αιχμαλωτιστεί από "πρέπει";
Το φεγγάρι, εκεί όπως έλουζε με το φως του τη θάλασσα, αγάπησε βαθιά ένα αστέρι. 
Το αγάπησε τόσο που κατάφερε να λάμψει πιο πολύ και από τον ήλιο. 
Και έκανε υπομονή και ήλπιζε και έδειχνε με όλη τη δύναμη της ουράνιας ψυχής του, ότι, αν και οι συνθήκες δεν το επέτρεπαν, κάποτε θα κατάφερνε να κάνει το αγαπημένο του αστέρι να το προσέξει, να του ρίξει μια ματιά.  
Και να που τελικά η υπομονή έχει την αξία της και αγκαλιά με την τρυφερή αγάπη, κατάφεραν να κάνουν το αστέρι να προσέξει την λάμψη του φεγγαριού. 
Όμως οι νόμοι της φύσης και της λογικής, εξακολουθούσαν να υπενθυμίζουν στους δυο αγαπημένους ότι οι συνθήκες δεν θα επέτρεπαν ποτέ να πλησιάσει, να αγκαλιάσει το ένα το άλλο. 
Αλλά για μια φορά και μόνο οι συνθήκες μέριασαν και το φεγγάρι κατάφερε να πάρει αγκαλιά το αστέρι του, μέσα σε μια δίνη αγάπης δυνατής, και χρωμάτων και λάμψης που άλλη δεν υπήρχε πουθενά. 
Κι αν ακόμα μετά τα χώριζε πάντα ένα δίχτυ φτιαγμένο από τις συνθήκες εκείνες που ποτέ δεν επιτρέπουν τίποτα, η αγάπη τους ήταν πιο δυνατή και από αυτή γεννήθηκε ένα τόσο δα μικρό αστεράκι. Ένα λαμπερό αστεράκι που απέδειξε ότι τα σύννεφα, η απόσταση, ακόμα κι ο θάνατος καμιά φορά δεν μπορούν να αντισταθούν σε μια μεγάλη αγάπη. 
Μπροστά της καμιά φορά και οι συνθήκες εκείνες που ποτέ δεν επιτρέπουν τίποτα, δειλιάζουν και την αφήνουν, να λάμψει μαγικά, να λάμψει δυνατά και να ταξιδεύει αιώνια έχοντας για αποσκευή της, ίσως ένα δάκρυ, που σαν διαμάντι πολύτιμο, θα γλυκαίνει τις πονεμένες ψυχές, τις ψυχές εκείνων που ξέρουν να αγαπούν αληθινά.

Η Μερόπη Κονιδάρη είναι φίλη μου. Είναι ένας άνθρωπος γλυκός και χαμογελαστός. Ένας άνθρωπος που μοιράζει απλόχερα αγάπη, ακόμα και αν οι συνθήκες δεν το επιτρέπουν. Μη σας πω ότι τότε είναι που την μοιράζει με περισσότερο πείσμα και πάθος, για να τις κάνει άκρη και να θριαμβεύσει η δύναμή της. 
Η Μερόπη κατάγεται από ένα μικρό νησί του Ιονίου, το Μεγανήσι και μεγάλωσε με το χρώμα και τον ήχο της θάλασσας, και το φεγγάρι που καθρέφτιζε τη λάμψη του πάνω στην απεραντοσύνη της. 

Και αυτό είναι ο θησαυρός που κουβαλά μέσα της.
Αργότερα με τη δουλειά της, σαν νοσηλεύτρια, η ψυχή της έμαθε να ζει με τον πόνο και την αγωνία των ανθρώπων, αλλά και με την πίστη και την ελπίδα τους, και όλα αυτά μέσα της έγιναν ένα μεγάλο κουβάρι, αλλά όχι άτσαλο και χαλαρό, αλλά σφιχτό και προσεκτικά μαζεμένο. 

Κι όταν άρχισε να ξετυλίγεται, έκανε το χρώμα και τον ήχο της θάλασσα και τη λάμψη του φεγγαριού, τον πόνο την αγωνία την ελπίδα και την πίστη, λέξεις παραμυθένιες που έβγαιναν σαν βάλσαμο από την ψυχή της και γέμισαν τα άσπρα χαρτιά της με αγάπη. 
Μια αγάπη που της άρεσε να την κάνει χάρτινα καραβάκια και να την αφήνει να ταξιδεύει στη θάλασσα, ίσως για να φτάσει πάλι κάποτε πίσω, στο μικρό νησί της.


Η Μερόπη ήρθε στο σχολείο μας και έφερε μαζί της την αγάπη και την μοίρασε απλόχερα στα μικρά μας. 
Το βιβλίο της μας ταξίδεψε στο κόσμο του ουρανού, στον κόσμο της αγάπης και την ευχαριστούμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας για τούτο το ταξίδι.


Το βιβλίο της "...Γιατί οι συνθήκες δεν το επέτρεπαν!" (σαν παραμύθι) κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κ.Μ. Ζαχαράκης.






από την κ.Χρυσούλα Σκλαβενίτη

Αριθμοϊστορίες

Για τον αριθμό τρία επιλέξαμε τον πίνακα του Ν.Εγγονόπουλου : οι μουσικοί
και δημιουργήσαμε την παρακάτω ιστορία με τίτλο: Οι τρεις άνθρω ποι που παίζουν μουσική

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Στα ίχνη των δεινοσαύρων

 Άραγε φταίνε οι εκρήξεις των ηφαιστείων, ή μήπως η αλλαγή του κλίματος..που εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι;
Ταξιδέψαμε πίσω στο χρόνο και  ακολουθήσαμε τα ίχνη των δεινοσαύρων...
ανακαλύψαμε ότι βγήκαν μέσα από ένα  αυγό, όχι σαν τα αυγά των πουλιών , αλλά πιο μεγάλο ,στην αρχή ήταν πιο μικρόσωμοι , αργότερα γεννήθηκαν πιο μεγαλόσωμοι δεινόσαυροι,  μερικοί  ήταν  χορτοφάγοι και μερικοί σαρκοφάγοι, άλλοι είχαν φτερά και μπορούσαν να πετάξουν , άλλοι κολυμπούσαν και άλλοι περπατούσαν..μερικοί είχαν κέρατα και μερικοί λοφία...αν και ήταν διαφορετικοί,έκαναν  τον ίδιο σχεδόν δυνατό ήχο....

αν και φαίνονταν τρομαχτικοί λόγω του μεγέθους τους εμείς τους αγαπήσαμε πολύ....φτιάξαμε δεινόσαυρους με σχήματα
                                     





και δεινόσαυρους με τη φατσούλα μας