Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

νιώθω ...αισθάνομαι

άραγε τι νιώθουμε όταν ετοιμαζόμαστε να ταξιδέψουμε; τι συναισθήματα μας κατακλύζουν; οι απαντήσεις των παιδιών ήταν σχεδόν ίδιες ....
-νιώθουμε μεγάλη χαρά, γιατί θα περάσουμε όμορφα
-αγωνία, γιατί δεν ξέρουμε πως θα είναι εκεί που θα πάμε
-ανυπομονησία, γιατί θέλω να φτάσω γρήγορα....
ας δούμε λοιπόν τι συναισθήματα θα νιώσουμε  στο οδοιπορικό μας στη Μάνη....η Βασιλική από το ολοήμερο τμήμα μας, μαζί με τη μαμά της την κ.Διονυσία μας ταξίδεψαν στον τόπο καταγωγής τους τη Μάνη..
.μας παρουσίασαν τον τόπο τους
μας έδειξαν τα πυργόσπιτα της Μάνης και μας εξήγησαν για ποιό λόγο τα έχτιζαν με αυτό τον τρόπο ( από φόβο γαι τους πειρατές)
 μας μίλησαν για την αγριάδα αυτού του τόπου, που τους απομόνωσε από την υπόλοιπη πατρίδα μας, τα βράχια στα οποία φυτρώνουν ελιές,τα φυτά ( φασκόμηλο ) για  τα ζώα ( τσακάλια και αγελάδες ) που κατεβαίνουν το βράδυ κοντά στα σπίτια για να πιουν νερό , μας έδειξαν τα τοπικά τους  τρόφιμα (φραγκοστάφυλο, σίγκλινο, λούπινα, αλάτι..) , αλλά και για τα τραγούδια τους που είναι γεμάτα λύπη και λέγονται  μοιρολόγια, σε όλη τη διάρκεια της παρουσίασης τα συναισθήματα μας ήταν ανάμεικτα, γελάσαμε με τις ιστορίες της Βασιλικής, φοβηθήκαμε όταν ακούσαμε για τους πειρατές,λυπηθήκαμε όταν ακούσαμε ένα από τα τραγούδια τους.... νιώσαμε έκπληξη , όταν η κ.Διονυσία μας ετοίμασε μια λαχταριστή γαλατόπιτα ...και ικανοποίηση που συμμετείχαμε στην όλη διαδικασία..
                                          
μετά από αυτή τη γλυκιά διακοπή  ( σας ευχαριστούμε πολύ κ.Διονυσία και Βασιλκή ), το οδοιπορικό μας στη Μάνη  συνεχίστηκε ..και  μας οδήγησε στα σπήλαια του Διρού
 άραγε πως θα νιώσω που θα μπω μέσα στο σπήλαιο;
- σίγουρα φόβο
-νομίζω ότι θα χαρώ , γιατί δεν έχω ξαναμπεί σε σπήλαιο
-αγωνία, γιατί δεν ξέρω τι θα συναντήσω
-πρέπει να προσέχω πολύ
με ανάμεικτα συναισθήματα μπήκαμε στις βαρκούλες
 και περιηγηθήκαμε στις υπόγειες διαδρομές του σπηλαίου
στην αρχή νιώσαμε φόβο,να μας κόβεται η ανάσα,περιμεναμε να δούμε το φως αλλά στη συνέχεια νιώσαμε ικανοποίηση από όλα αυτά που αντικρύσαμε....στο τέλος του ταξιδιού μας αποφασίσαμε να καλέσουμε τον θεό Αίολο και να του ζητήσουμε να φυσήξει και να πάρει τους φόβους μας μακριά....γιατί αποφασίσαμε να έχουμε μόνο τη χαρά μας συντροφιά.






Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

νιώθω...αισθάνομαι

τι νιώθεις; τι αισθάνεσαι; μακάρι  να μπορούσες να μου μιλήσεις και να μου πεις αυτά που νιώθεις....δημιουργήσαμε τις κατάλληλες συνθήκες,  απαλή μουσική πλημμύρισε την τάξη μας και εμείς με θετική διάθεση παρατηρήσαμε τα έργα τέχνης γνωστών ζωγράφων και προσπαθήσαμε να βρούμε τι κρύβεται πίσω από το βλέμμα των προσώπων που υπάρχουν σε αυτάαναγνω...είδαμε, σκεφτήκαμε, αναρωτηθήκαμε και καταγράψαμε τις απόψεις μας..
 αναγνωρίσαμε τα συναισθήματα ....και τα διαχωρίσαμε σε θετικά και αρνητικά,

μάθαμε ότι όλα τα συναισθήματα είναι φυσιολογικά και τα διαχωρίσαμε με κριτήριο ποιές συμπεριφορές είναι αποδεκτές και ποιές όχι, ποιά με κάνουν και  αισθάνομαι όμορφα και ποιά όχι...σε ποιά η καρδιά μας χαίρεται και σε ποιά όχι.....τα βρήκαμε σε ποιήματα
 τα κάναμε εικονόλεξο
 αναρωτηθήκαμε με τι χρώμα μοιάζουν...σε ποιά χρωματίζονται  με κόκκινο χρώμα και  ποιά με μαύρο..παρατηρήσαμε

 τα χρώματα των συναισθημάτων 

και στη συνέχεια εστιάσαμε στα αρνητικά συναισθήματα κα συγκεκριμένα  στο θυμό ..τι είναι ο θυμός, τι με κάνει και θυμώνω, πως γίνεται το πρόσωπο μου όταν θυμώνω,( μοιάζει με τον Ηρακλή όταν σκότωσε το λιοντάρι, με τον σούπερμαν που διώχνει τους κακούς , με τον θεό της θάλασσας που χτυπάει τα κύματα με την τρίαινα του ), είναι ένα πρόσωπο όμορφο ή άσχημο; θυμώσαμε πολύ , το θυμός μας έγινε φωνή δυνατή, το πρόσωπο μας άλλαξε και δεν μας άρεσε καθόλου  , αναρωτηθήκαμε με τι μοιάζει ο θυμός, οι απαντήσεις πολλές( με λιοντάρι, με δράκο, με δεινόσαυρο, με τίγρη, με τέρας, με ταύρο ), συμφωνήσαμε ότι ο ταύρος ταιριάζει πιο πολύ μιας και όταν θυμώνουμε πολύ μοιάζουμε με ταύρο σε υαλοπωλείο .....και αφού αναφερθήκαμε στον ταύρο , ανατρέξαμε στην μυθολογία και σε έναν άλλο ταύρο τον Μινώταυρο
τον παρατηρήσαμε και είδαμε την άγρια έκφραση του προσώπου του..αναρωτηθήκαμε πως ένιωθαν οι Αθηναίοι και  οι Αθηναίες που πήγαιναν στην Κρήτη για να γίνουν τροφή στον Μινώταυρο...αν είμασταν στη θέση τους πως θα νιώθαμε εμείς; στην αρχή φόβο ...στη συνέχεια θυμό για το παντοδύναμο τέρας ...στη συνέχεια δραματοποιήσαμε την ιστορία του Θησέα και του Μινώταυρου, μπήκαμε στον λαβύρινθο, σιγά σιγά γιατί μας φόβιζε το άγνωστο..

προχωρήσαμε και όταν βρεθήκαμε μπροστά στο τέρας το αντιμετωπίσαμε με θάρρος και φυσικά το νικήσαμε ....στη συνέχεια δημιουργήσαμε ένα ομαδικό έργο για να δείξουμε πόσο κακός μπορεί να γίνει κάποιος όταν θυμώσει..ζωγραφίσαμε τον Ποσειδώνα να χτυπάει με την τρίαινα του τα κύματα και να βουλιάζει τα καράβια...αυτό μας έκανε να αισθανθούμε πολύ άσχημα και αμέσως μελαγχολήσαμε....ευτχώς η θλίψη μας δεν κράτησε πολύ και γρήγορα η μουσική ξαναέφερε το χαμόγελο στα χείλη μας

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

μαθαίνω να νιώθω και να σέβομαι τους άλλους

Γνωρίζοντας τος φόβους μας μαθαίνουμε και να τους αντιμετωπίζουμε και μαζί με αυτούς και εκείνους από τους οποίους προέρχονται......άραγε πόσο σημαντικό είνια να γνωρίζω τον άλλο, να τον νιώθω, να τον σέβομαι και  να τον εκτιμώ; θέλοντας να νικήσουμε αυτό που μας φοβίζει  και  να το διώξουμε μακριά, μπήκαμε στη θέση του άλλου, προσπαθήσαμε να νιώσουμε όπως νιώθει και εκείνος, όταν κάτι τον προβληματίζει...καταλάβαμε πόσο πολύ υποφέρει και φυσικά δεν θα θέλαμε ποτέ να είμαστε στη θέση του...αποφασίσαμε ότι είναι πολύ σημαντικό, να φροντίζουμε , να αγακαλιάζουμε και να προστατεύουμε τους φίλους και συμμαθητές μας.....να έχουμε συναίσθηση της συμπεριφοράς  μας και φυσικά να μάθουμε να ακολουθούμε τους κανόνες που θα κάνουν τη μέρα μας ομορφότερη ...θέλοντας να συνδυάσουμε τη θεματική μας ενότητα νιώθω...αισθάνομαι με το διαγωνισμό της φιλαναγνωσίας στον οποίο παίρνουμε μέρος , διαβάσαμε το παραμύθι οι 20 κανόνες ενός καλού παιδιού..αρκετοί από  αυτούς  έχουν σχέση με τη συμπεριφορά μας απέναντι στους άλλους και  η απόφαση όλων μας ήταν, να τους ακολουθούμε πιστά και αν κάποιος από εμάς τους ξεχνά, εμείς να του το θυμίζουμε ......στη συνέχεια μοιραστήκαμε το υλικό μας και τα δύο τμήματα του νηπιαγωγείου μας, χωριστήκαμε σε ομάδες και σας παρουσιάζουμε την δουλειά μας.....

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015

Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Σήμερα γιορτάζει η ενορία μας και οι καμπάνες από το πρωί ηχούν...πολλοί συμπολίτες μας , μικροί κια μεγάλοι  συγκεντρώθηκαν  στην εκκλησία  και ακολούθησαν  την περιφορά της εικόνας του αγίου...η οποία περνά πάντα μπροστά από το νηπιαγωγείο μας...αν θέλετε να διαβάσετε για τον Άγιο Αντώνιο μπορείτε να κάνετε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο, στην ιστοσελίδα του συναδέλφου Αντώνη Κρασάκη

ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

τους φόβους μου γνωρίζω και τους αντιμετωπίζω

Άραγε μήπως δεν είμαι μόνο εγώ που φοβάμαι; μήπως φοβάται   και κάποιος άλλος όπως εγώ;

Όλοι κάτι φοβούνται, έτσι δεν είναι; ο αγκαθούλης πιστεύει το αντίθετο και αποκαλεί τους φίλους του φοβητσιάρηδες.όταν το μικρό λέει στον λαμπερό ότι πρέπει κανείς  να αντιμετωπίσει τους φόβους του , εκείνος  φεύγει  κολυμπώντας για τον μακρινό σκοτεινό βυθό εκεί όπου τα μικρά ψαράκια απαγορεύεται να πάνε. Και τότε του φαίνεται ότι η ιδέα να τολμήσει κάτι τέτοιο δεν ήταν και τελικά τόσο καλή...
διαβάσαμε το παραμύθι
και ζωγραφίσαμε τη στιγμή που ο λαμπερός συνάντησε τη μεγάλη γαλάζια φάλαινα...
παράλληλα μάθαμε τι σημαίνει το όνομα του μικρού ψαριού ( λαμπερός ) ,γνωρίσαμε  τα επίθετα , τις λέξεις που συνοδεύουν τα ουσιαστικά και μας δίνουν πληροφορίες γι’ αυτά και στη συνέχεια ψάξαμε και  βρήκαμε μερικά από τα επίθετα του παραμυθιού μας........... 

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

τους φόβους μου γνωρίζω και τους αντιμετωπίζω

Η Κίκο μας συμβούλεψε τι πρέπει να προσέχουμε στα χεράκια που μας πλησιάζουν
γιατί υπάρχουν αγγίγματα που είναι καλά και το σώμα μας λέει ΝΑΙ  και αγγίγματα κακά στα οποία το σώμα μας πρέπει να λέει ΟΧΙ
εκείνο όμως που είναι  εξίσου σημαντικό είναι να μην κρατάμε μυστικό κάθε τι που μας ενοχλεί, να μάθουμε να διώχνουμε τον φόβο μακριά...γιατί ο φόβος
τις περισσότερες φορές ο φόβος φεύγει μακριά, όταν τον πούμε ,όταν τον μοιραστούμε, όταν όλοι μαζί τον ζωγραφίσουμε,

ενώσουμε τους φόβους μας και δούμε ότι στο τέλος οι φόβοι μας μοιάζουν με ένα στείο τέρας
                                                      
που μπορώ μέχρι και ποίημα να του γράψω
ή μέχρι και σε σάκο να τον βάλω και  να τον στείλω με το ταχυδρομείο ένα ταξίδι μακρινό.......σε ένα κόσμο διαφορετικό

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

τους φόβους μου γνωρίζω και τους αντιμετωπίζω

Πολλές φορές τα παιδιά έρχονται αντιμέτωπα με καταστάσεις που τα κάνουν να αισθάνονται άβολα....τις περισσότερες φορές αποφεύγουν να το εκμυστηρευτούν, κρατώντας  το σαν μυστικό, γεγονός που τα κάνει να νιώθουν φόβο, ανασφάλεια, θυμό, λύπη αλλά και ενοχή....με αφορμή το παραμύθι
συζητήσαμε για κάθε τι που μας ενοχλεί
είπαμε τα αισθήματα που νιώθουμε, όταν μας ενοχλούν
παρακολουθήσαμε την Κίκο και  το χέρι 
 στη συνέχεια μιλήσαμε για τα καλά και τα κακά αγγίγματα ,
τα ταξινομήσαμε ( με τα χέρια, με τα πόδια, με το σώμα μας ),

 είπαμε τα συναισθήμτα που μας προκαλούν και τι μας λέει το σώμα μας για αυτά ( μας αρέσει ή όχι )...διαβάσαμε από το βιβλίο
                                
 το αντίστοιχο κομμάτι για την αυτοπροστασία και είπαμε .....πότε θα πρέπει  να λέμε ΝΑΙ και πότε ΟΧΙ..
 και τι πρέπει να κάνουμε σε τέτοιες περιπτώσεις

μέσα από τις συζητήσεις μας ξεπήδησαν πολλά  θέλω και μη των παιδιών ......τα οποία  θα αναλύσουμε στη συνέχεια....